Badanie PIONEER 5: doustny semaglutyd dla pacjentów z cukrzycową umiarkowaną przewlekłą chorobą nerek

U pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz umiarkowaną przewlekłą chorobą nerek (CKD), obecnie badany doustny semaglutyd, agonista GLP-1, redukuje HbA1c o 1% po 26 tygodniach leczenia.

Pacjenci, którzy otrzymywali również metforminę, pochodną sulfonylomocznika lub insulinę lub leczenie łączone z metforminą utracili także około 3.7 kg masy ciała pod koniec leczenia.

Jednakże około 10% pacjentów miało działania niepożądane ze strony układu pokarmowego.

Doustny semaglutyd 14 mg wydaje się być ważną opcją terapeutyczną jako leczenie dodane do obecnej suboptymalnej terapii u pacjentów z cukrzycą typu 2 i umiarkowaną przewlekłą chorobą nerek.

Redukcja HbA1c też jest znacząca, szczególnie gdy weźmie się pod uwagę fakt, że pacjenci byli już leczeni innymi terapiami antyhiperglikemicznymi.

Co prawda, ochrona funkcji nerek została wykazana w badaniach z innymi agonistami GLP-1 we wstrzyknięciach podskórnych, liraglutydem i dulaglutydem, to 26 tygodniowe badanie (PIONEER 5) trwało zbyt krótko, żeby wykazać wpływ na funkcję nerek.

Ze średnią utratą eGFR 2-5 mL/min/rok, wykazanie wpływu na funkcję nerek powinno trwać dłużej niż 26 tygodni.

Jednkaże, wczesne dane wskazują, że dpustny semaglutyd może potencjalnie rozszerzyć opcje terapeutyczne w całkiem pokaźnej grupie pacjentów z cukrzycą i umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek.

Należy pamiętać, że dawka metforminy musi być obniżona, jeżeli eGFR spada poniżej 60 mL/min/1.73m² i lek jest przeciwwskazany, gdy eGFR obniża się poniżej 30 mL/min/1.73 m².

Inhibitory DPP-4 mogą być stosowane u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (wszystkie stadia, z wyjątkiem stadium 5 w przypadku saxagliptyny), chociaż należy obniżać dawki tych leków (z wyjątkiem linagliptyny) wraz ze spadającym eGFR.

Większość inhibitorów SGLT-2 nie jest rekomendowana u pacjentów z eGFR< 45 mL/min/1.73m² (chociaż ta sytuacja może ulec zmianie po ogłoszeniu wyników badania CREDENCE, gdzie pacjenci z najniższym eGFR zyskiwali najwięcej korzyści).

Stosowanie insulin i pochodnych sulfonylomocznika jest związane ze wzrsotem ryzyka hipoglikemii i przyrostem masy ciała, szczególnie u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek.

Agoniści GLP-1, semaglutyd, liraglutyd, dulaglutyd i albiglutyd nie wymagają redukcji dawki u pacjentów w stadium 4 lub 5 CKD i niektóre z tych leków wykazały kontrolę glikemii bez pogorszenia funkcji nerek (np. liraglutyd wykazał wyższość w porównaniu z placebo, a dulgalutyd był równie skuteczny jak insulina).

Jednakże, obecnie stosowane leki z grupy agonistów GLP-1 są podawane podskórnie, co nie jest komfortowe dla niektórych pacjentów.

Z kolei inhibitory SGLT-2 ochraniają nerki, ale ich skuteczność w redukcji HbA1c znacznie spada wraz z obniżeniem eGFR i większość leków z tej grupy jest obecnie przeciwwskazana u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek.

Do badania PIONNER 5 zrandomizowano 324 dorosłych z HbA1c 7%-9.5% i umiarkowaną chorobą nerek (eGFR 30-59 mL/min/1.73 m2) na stałej dawce metforminy, pochodnej sulfonylomocznika lub insulinie lub metforminie plus pochodna sulfonylomocznika lub na metforminie z insuliną.

Pacjenci otrzymywali doustny semaglutyd lub placebo przez 26 tygodni leczenia jako lek dodany do obecnej terapii.

163 pacjentów otrzymywało doustny semaglutyd w jednje tabletce, w dawce 3mg/d przez 4 tygodnie, następnie 7mg/d przez kolejne 4 tygodnie i 14 mg/d przez 18 tygodni badania (zwiększenia dawki dokonywano ze względu na uniknięcie działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego).

Pacjenci w obu grupach mieli średnio 70 lat, średnia masa ciała wynosiła 91 kg, średni eGFR to 48 mL/min/1.73 m2, średnia HbA1c – 8%, średnia długość trwania cukrzycy – 14 lat.

Piewrszorzędowym punktym końcowym była skuteczność mierzona redukcją HbA1c oraz redukcja masy ciała vs wartości wyjściowe, po 26 tygodniach leczenia.

Kilku pacjentów z utrzymującą się hiperglikemią (FPG > 13.3 mmol/L w 12-16 tygodniu lub > 11.1 mmol/L w tygodniu 17-26) mogli otrzymać dodatkowe leczenie (4% w grupie z doustnym semaglutydem vs 10% na placebo).  

Jednakże więcej pacjentów otrzymujących doustny semaglutyd miało objawy niepożądane (74% vs 65%) i więcej przerwało terapię ze względu na działania niepożądane (15% vs 5%) w porównaniu z placebo.

Główne objawy niepożądane związane ze stosowaniem doustnego semaglutydu były żołądkowo-jelitowe: nudności (19% pacjentów), wymioty (12%), zaparcia (12%), biegunka (10%), uczucie niestrawności (10%).

Były także 3 zgony (1 w grupie doustnego semaglutydu i 2 w grupie placebo), nie związane z lekiem.

eGFR i UACR nie zmieniło się podczas badania, ale badania było krótkotrwałe.

Skuteczność leczenia:

 

Treatment Policy
Estimand* 

Trial Product
Estimand†

Po 26 tygodniach leczenia

Doustny semaglutide

Placebo

Doustny semaglutide

Placebo

Zmina HbA1c, %

–1.0

–0.2

–1.1

–0.1

Zmiana masy ciała, kg

–3.4

–0.9

–3.7

–1.1

HbA1c < 7%, % pacjentów

58

23

64

21

Spadek masy ciała ≥ 5%,
 % pacjentów

36

10

41

10

HbA1c < 7%, bez hipoglykemii, bez przyrostu masy ciała, % pacjentów

51

17

56

16

*Treatment policy estimand: skuteczność leczenia versus placebo, po 26 tygodniach, na podstawie danych od wszystkich zrandomizowanych pacjentów, włączając tych, którzy otrzymali dodatkowe leczenie lub byli wyłączeni z badania ( P < .001 dla wszystkich różnic).

Trial policy estimand: skuteczność leczenia versus placebo, po 26 tygodniach, na podstawie danych od wszystkich randomizowanych pacjentów, wyłączając tych, którzy otrzymywali dodatkowe leczenie lub byli wyłączeni z badania ( P < .001 dla wszystkich różnic).

Doustny semaglutyd w zwiększającej dawce do 14 mg/d był znamiennie lepszy vs placebo w redukcji HbA1c i masy ciała u pacjentów z cukrzycą typu 2 i umiarkowaną przewlekłą chorobą nerek, którzy nie mieli kontrolowanej glikemii na metforminie, pochodnej sulfonylomocznika, lub obu tych lekach jednocześnie lub na insulinie bazalnej zlub bez metforminy.

W 26 tygodniu, więcej niż połowa pacjentów miała HbA1c < 7.0% na doustnym semaglutydzie w porównaniu z placebo (58% i 64% vs 22% i 21%, kalkulowane na dwa różne sposoby).

Te wyniki zostały osiągnięte z podobnym profilem bezpieczeństwa, bez negatywnego wpływu na funkcję nerek.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *