Co nowego w Zaleceniach Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego 2019 w Rozdziałach 11-20?

W Rozdziale 11 dotyczącym Insulinoterapii dokonano zmian edytorskich, porządkując nomenklaturę. Ponadto zmieniono wskazanie do intensyfikacji insulinoterapii przy stosowaniu insuliny bazowej w jednym wstrzyknięciu z > 30 j. na powyżej 0,3–0,5 j./kg m.c. Zamieszczono także rycinę z algorytmem wielu rozwiązań insulinoterapii w cukrzycy typu 2.

Szereg zmian dokonano w Rozdziale 12 dotyczącym Zasad leczenia nadciśnienia tętniczego u chorych na cukrzycę. Aktualizacje dotyczą między innymi celu kontroli ciśnienia tętniczego u chorych na cukrzycę. Zalecaną wartością ciśnienia skurczowego jest poniżej 130 mm Hg, przy dążeniu u osób w wieku poniżej 65 lat do wartości 130 mm Hg (a w przypadku dobrej tolerancji — poniżej 130 mm Hg ze względu na korzyści związane z redukcją ryzyka wystąpienia udaru mózgu). W zakresie ciśnienia rozkurczowego optymalne jest uzyskanie wartości poniżej 80 mm Hg. Uwzględniając podane wyżej cele leczenia nadciśnienia tętniczego u chorych na cukrzycę, należy zarazem unikać obniżenia ciśnienia skurczowego poniżej 120 mmHg, a u chorych z przewlekłą chorobą nerek poniżej 130 mm Hg. Kolejne zmiany dotyczą strategii leczenia nadciśnienia tętniczego. Jako ogólną zasadę należy przyjąć rozpoczynanie terapii od skojarzenia dwóch leków: inhbitora konwertazy angiotensyny (ACEI) lub antagonisty receptora angiotensynowego AT1 z antagonistą wapnia lub diuretykiem tiazydowym lub tiazydopodobnym, jednakże w przypadku występowania określonych chorób towarzyszących (np. choroby niedokrwiennej serca, przewlekłej choroby nerek i in.) skojarzenie dwóch leków może być inne. Wskazane jest stosowanie preparatów złożonych jako poprawiających realizację zaleceń terapeutycznych (compliance). U osób w wieku bardzo zaawansowanym ( > 80 lat) lub z zespołem kruchości (frailty) uzasadnione jest rozpoczynanie leczenia hipotensyjnego od monoterapii.

W Rozdziale 13 zostało wprowadzonych kilka zmian dotyczących Zasad leczenia dyslipidemii. Uzupełniono tekst zaleceń o informację, że u osób z cukrzycą i obecną chorobą układu sercowo-naczyniowego dalsze obniżenie stężenia LDL-C wiąże się z większą redukcją ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych. Znaczące obniżenie LDL-C można uzyskać stosując inhibitory PCSK9, które mogą być użyteczne u pacjentów z cukrzycą ze współistniejącą rodzinną postacią dyslipidemii, nawracającymi incydentami sercowo-naczyniowymi i podwyższonym stężeniem LDL-C, pomimo dołączenia do maksymalnej dawki statyn drugiego leku hipolipemizującego lub nietolerancji statyn.

W Rozdziale 14 dotyczącym Hipoglikemii ujednolicono zalecenie dotyczące postępowania w lekkiej hipoglikemii, niezależnie od modelu insulinoterapii i sposobu podawania insuliny (wstrzykiwacze, osobista pompa insulinowa). Zalecane jest spożycie 15 g glukozy i kontrola glikemii po 15 minutach. W przypadku utrzymującej się nadal hipoglikemii zalecane jest ponowne spożycie 15 g glukozy i kontrola glikemii po 15 minutach.

W Rozdziale 15 dotyczącym Postępowania w ostrych powikłaniach cukrzycy w przebiegu hiperglikemii dokonano jednej istotnej klinicznie modyfikacji, zalecając stosowanie w przebiegu cukrzycowej kwasicy ketonowej u osób z małą masą ciała < 50 kg nawadniania chorego według zaleceń pediatrycznych. Pozostałe zmiany to czysto edytorskie modyfikacje tekstu.

W Rozdziale 16 dotyczącym Zasad rozpoznawania i leczenia choroby niedokrwiennej serca u chorych na cukrzycę, wprowadzono nieznaczne, ale istotne kliniczne zmiany. Zalecono po przebytym zawale serca bezterminowe stosowanie beta-blokera, a nie jak wcześniej limitowane czasem 2 lat. W populacji chorych po przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) zaleca się stosowanie podwójnej terapii antyagregacyjnej— kwas acetylosalicylowy w dawce 75–100 mg/d., i jako drugi lek prasugrel w dawce 1 × 10 mg na dobę. W przypadku braku możliwości stosowania tej formy terapii zalecany jest drugi lek antyagragacyjny klopidogrel w dawce 75 mg/d. Czas stosowania podwójnej terapii przeciwpłytkowej zależy od postaci choroby wieńcowej i rodzaju implantowanego stentu: w stabilnej chorobie leczonej stentem metalowym (BMS) — do miesiąca po zabiegu, po implantcji stentu uwalniającego (DES) — 6–12 miesięcy. U wszystkich chorych po ostrym zespole wieńcowym podwójna terapia antyagregacyjna zalecana jest przez 12 miesięcy. Wobec braku dowodów naukowych potwierdzających korzyści ze stosowania kwasów omega-3 w terapii uzupełniającej, usunięto to zalecenie.

W rozdziale 18 dotyczącym Prewencji, diagnostyki i leczenia cukrzycowej choroby nerek zamieszczono tabelę z dawkowaniem metforminy w zależności od eGFR.

W rozdziale 19 dotyczącym Cukrzycowej choroby oczu usunięto rozbieżności pomiędzy tekstem a tabelą, dotyczące przeprowadzania badania okulistycznego w zależności od stopnia zaawansowania retinopatii cukrzycowej.

W rozdziale 20 dotyczącym Prewencji, diagnostyki i leczenia neuropatii cukrzycowej dokonano zmian edytorskich porządkujących stosowaną nomenklaturę. Doprecyzowano wskazania do przeprowadzenia badania elektromiograficznego, a mianowicie wskazano jego przydatność w przypadku: szybkiej progresji objawów, asymetrii, przewagi neuropatii ruchowej lub przy podejrzeniu przyczyny nie cukrzycowej. W zaleceniach odnoszących się do leczenia objawowego bólu neuropatycznego w somatycznej neuropatii cukrzycowej, wobec braku dowodów naukowych na celowość ich stosowania, usunięto karbamazepinę, niesterydowe leki przeciwzapalne i paracetamol. Uszeregowano leki objawowe w neuropatii bólowej według skuteczności działania.

Dodaj komentarz