Co nowego w Zaleceniach Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego na 2019 rok w Rozdziałach 2-10?

W rozdziale 2 dotyczącym Prewencji i opóźniania rozwoju cukrzycy uaktualniono przegląd badań dotyczących zapobiegania lub opóźnienia wystąpienia cukrzycy. Wskazano, że korzyści ze zwiększenia aktywności fizycznej odnoszą wszyscy, bez względu na wiek, przy czym najwyższa skuteczność takiej interwencji stwierdzana jest u osób po 60 roku życia.

W rozdziale 4 dotyczącym Określenia celów w leczeniu cukrzycy, zmieniono docelowe wartości ciśnienia tętniczego krwi, wcześniej rekomendowane < 140/90 mm Hg, aktualnie rekomendowany jest cel ogólny < 130/80 mm Hg, przy czym u osób < 65 roku życia rekomendowane jest utrzymywanie ciśnienia skurczowego w zakresie 120–129 mm Hg. U osób w wieku podeszłym zalecane jest ciśnienie skurczowe 130–140 mm Hg.

Rozdział 5 dotyczący Organizacji opieki medycznej nad dorosłym chorym na cukrzycę zaktualizowano wytyczne odnoszące się do organizacji opieki medycznej nad chorym na cukrzycę. Dokonane zmiany uwzględniają wspólne ustalenia diabetologów, specjalistów medycyny rodzinnej, specjalistów diabetologii i endokrynologii dziecięcej oraz pielęgniarek i przedstawicieli organizacji pacjentów.

W Rozdziale 6 dotyczącym Terapii behawioralnej podkreślono, że optymalna redukcja masy ciała przynosząca wymierną poprawę kontroli glikemii powinna wynosić co najmniej 7%. Wszystkim chorym na cukrzycę z nadwagą lub otyłością zalecana jest kontrola wielkości porcji posiłków. Zamieszczono dodatkową rekomendację dotyczącą spożycia tłuszczów, z preferencją tłuszczu roślinnego, z wyjątkiem tłuszczu palmowego i kokosowego. Po raz pierwszy zalecono suplementację witaminy B12 u pacjentów leczonych długotrwale metforminą, u których potwierdzony został jej niedobór.

W Rozdziale 7 dotyczącym Postępowania psychologicznego w cukrzycy, w zaleceniach odnoszących się do diagnostyki depresji, której występowanie wśród chorych na cukrzycę jest częste, a jej obecność pogarsza przebieg leczenia, uwzględniono dane z oceny psychometrycznych właściwości polskiej wersji Kwestionariusza Zdrowia Pacjenta-9 dla osób dorosłych. Dane te wskazują, że wynik > 12 odzwierciedla duże ryzyko epizodu depresji (czułość 82%, specyficzność 89%).

W Rozdziale 8 dotyczącym Edukacji dotyczącym edukacji terapeutycznej chorych na cukrzycę, dokonano głównie zmian edytorskich, czyniąc przekaz prostszym. Zdefiniowano zespół terapeutyczny, w którego skład oprócz pacjenta i jego bliskich wchodzą lekarz, pielęgniarka, edukator ds. diabetologii, dietetyk, psycholog.

W Rozdziale 9 dotyczącym Ogólnych zasad postępowania u chorych na cukrzycę typu 1 w postępowaniu u dorosłych z cukrzycą typu 1, uwzględniono wyniki badań klinicznych wskazujących na korzyści ze stosowania inhibitorów SGLT-2 w tej grupie chorych. Skojarzenie z insulinoterapią flozyn może prowadzić do poprawy kontroli glikemii i redukcji masy ciała w cukrzycy typu 1. Podkreślono, iż leki z tej grupy nie zostały dotychczas zarejestrowane do leczenia wspomagającego cukrzycy typu 1, a ich stosowanie może wiązać się z ryzykiem normoglikemicznej kwasicy ketonowej, zwłaszcza przy znaczącej redukcji dobowej dawki insulin.

W Rozdziale 10 dotyczącym Doustnych leków przeciwcukrzycowych i agonistów receptora GLP-1 w terapii cukrzycy typu 2 dokonano zmian, uwzględniając opublikowane w ostatnim roku wyniki randomizowanych badań klinicznych oraz nowe zalecenia amerykańskiego i europejskiego towarzystwa diabetologicznego. W pierwszym etapie leczenia lekiem z wyboru pozostaje metformina. Przy wyborze leku przeciwhiperglikemicznego na drugim etapie leczenia uwzględniać powinno się schorzenie towarzyszące, w pierwszym rzędzie zdiagnozowaną chorobę układu sercowo-naczyniowego oraz przewlekłą chorobę nerek, a także współistnienie otyłości, ryzyko hipoglikemii oraz możliwości finansowe pacjenta. U pacjentów z chorobą układu sercowo-naczyniowego powinno się rozważyć w pierwszej kolejności zastosowanie preparatów o udowodnionym korzystnym wpływie na ryzyko sercowo-naczyniowe. Efekt ten wykazano w przypadku niektórych leków z grupy agonistów receptora GLP-1 i niektórych inhibitorów SGLT-2. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, obejmującą spadek filtracji kłębuszkowej i/lub zwiększoną utratę białek w moczu, należy preferować wybór leków z obu tych grup, w pierwszym rzędzie flozyn, o ile nie ma przeciwskazań do ich stosowania, w następnej kolejności agonistów receptora GLP-1, ze względu na wykazane działanie nefroprotekcyjne obu tych klas leków. Inhibitory SGLT-2 są też preferowane przy współistniejącej niewydolności serca. Także w przypadku współistnienia otyłości wskazane jest preferowanie leków z grupy agonistów receptora GLP-1 lub inhibitorów SGLT-2. Przy dużym ryzyku hipoglikemii należy rozważyć te same grupy leków oraz inhibitor DPP-4 lub agonistę PPAR-gamma. Przy braku refundacji nowych leków przeciwhiperglikemicznych w Polsce grupami leków najłatwiej dostępnymi pod względem ekonomicznym są pochodne sulfonylomocznika i agonista PPAR-gamma.

Dodaj komentarz