Co wiemy o wpływie empagliflozyny u pacjentów z przerostem lewej komory serca?

Zmiany molekularne i komórkowe zachodzące w sercu u pacjenta chorego na cukrzycę prowadzą do przebudowy mięśnia sercowego charakteryzując się przerostem lewej komory serca (left ventricular hypertrophy, LVH) i skurczową/rozkurczową dysfunkcją serca.

Chociaż wpływ różnych terapii przeciwnadciśnieniowych na wyniki sercowo-naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 i LVH został przebadany, leków przeciwcukrzycowych nie.

W tej analizie post hoc badania EMPA-REG OUTCOME (Empagliflozin Cardiovascular Outcome Event Trial in Type 2 Diabetes Mellitus Patients) analizowany jest wpływ empagliflozyny na wyniki sercowo-naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 i chorobą sercowo-naczyniową z wykazaną LVH na podstawie oceny EKG.

Do badania EMPA-REG OUTCOME włączono pacjentów z cukrzycą typu 2, niekontrolowaną glikemią i chorobą sercowo-naczyniową oraz wyjściowym eGFR na poziomie ≥ 30 mL/min/1.73 m2. Całkowita populacja pacjentów w badaniu EMPA-REG OUTCOME obejmowała 7 020 uczestników, leczonych empagliflozyną w dawce 10 lub 25 mg na dobę lub placebo jako leczenie dodane do standardowej terapii przeciwcukrzycowej.

W podgrupie pacjentów z/bez LVH (zdefiniowanym w EKG jako RV5/V6 + SV1/V2 > 3.5 mV lub RaVL ≥ 1.3 mV plus ≥ 1 z następujących czynników: dysfunkcja lewego przedsionka, odchylenie lewej osi, zmiany odcinka ST i/lub fali T odpowiednie dla LVH, oceniano ryzyko zgonu sercowo-naczyniowego, śmiertelności ogólnej i 3-punktowego MACE, empagliflozyny vs placebo. Wyłączono 134 pacjentów bez wyjściowego EKG (które nie można było zinterpretować oraz które nie miały przerwy QT) i 906 pacjentów, którzy otrzymali badany lek przed wykonaniem wyjściowego EKG. Do oceny włączono 5 973 pacjentów z prawidłowym do oceny wyjściowym EKG (2 008 w grupie placebo i 3 965 w grupie empagliflozyny), spośród których 140 miało LVH (45 w grupie placebo i 95 w grupie z empagliflozyną). Charakterystyka wyjściowa pacjentów była podobna w grupach z vs bez LVH odpowiednio dla: wieku (śr. +/- SD 62.5 +/- 8.4 vs 63.2 +/- 8.6 lat), proporcji pacjentów z czasem trwania cukrzycy 10 lat (57.9% vs. 56.9%), wyjściowym HbA1c (8.03% vs. 8.07%), BMI (29.0 kg/m2 vs. 30.6 kg/m2), płci męskiej (74.3% vs. 71.7%), nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie (93.6% vs. 91.4%), eGFR < 60 (21.4% vs. 26.4%), po zawale serca (54.3% vs. 45.7%), z niewydolnością serca w wywiadzie (5.7% vs. 4.1%). Wyjściowe leczenie sercowo-naczyniowe było relatywnie równe pomiędzy grupami (92.9% vs. 95.0% dla leczenia przeciwnadciśnieniowego [ACE inhibitory/sartany 80.7% vs. 80.6% i beta blokery 59.3% vs. 64.8%] oraz 75.0% vs. 81.0% dla leczenia obniżającego lipidy).

W grupie placebo wskaźnik zgonu sercowo-naczyniowego był 4 razy większy u pacjentów z LVH (78.9 vs. 19.1 na 1,000 pacjento-lat) i wskaźnik śmiertelności całkowitej oraz 3-punktowy MACE były 3.5 raza większe.

Empagliflozyna redukuje ryzyko zgonu sercowo-naczyniowego vs placebo niezależnie od wyjściowego LVH: HR 0.40 (95% CI 0.16, 1.01) vs. 0.60 (95% CI 0.47, 0.78) w grupie z vs bez LVH (P=0.40 dla interakcji).

Podczas gdy ryzyko było większe u pacjentów z wyjściowym LVH, bezwzględna redukcja ryzyka u pacjentów stosujących empagliflozynę vs placebo była numerycznie wyższa w tej kohorcie pacjentów. Empagliflozyna redukowała także śmiertelność całkowitą niezależnie od wyjściowego LVH (P=0.11 dla interakcji).

Statystyczna niejednorodność była obserwowana w redukcji 3-punktowego MACE dla empagliflozyny (P=0.03 dla interakcji); HR 0.39 (95% CI 0.19, 0.81) u pacjentów z LVH vs. 0.89 (95% CI 0.76, 1.05) u pacjentów bez LVH.

Dla składowych 3-punktowego MACE, zawału i udaru, obserwowane były podobne trendy.

Wartość P dla interakcji nie mogła być oceniona ze względu na małą liczbę zdarzeń.

Obecność LVH była silną determinantą zdarzeń sercowo-naczyniowych i śmiertelności u pacjentów z cukrzycą typu 2 włączonych do badania EMPA-REG OUTCOME.

Empagliflozyna redukuje ryzyko sercowo-naczyniowe i śmiertelność całkowitą w tej grupie pacjentów. Ryzyko redukcji dla 3-punktowego MACE wydaje się być większa u pacjentów z cukrzycą typu 2 i LVH niż bez LVH, chociaż ze względu na małą liczbę analizowanych danych oraz naturę analizy post hoc, ta kwestia wymaga dalszych badań.

Byłoby wskazane zbadanie działanie empagliflozyny u pacjentów z kryteriami włączenia mniej rygorystycznymi LVH, jak RaVL ≥ 1.1 mV vs. RaVL 1.3 mV użytymi w tej analizie.

Chociaż są postulowane różne mechanizmy mogące wyjaśniać korzystne działanie empagliflozyny na mięśniówkę serca, to działanie empagliflozyny na regresję masy lewej komory serca pozostaje kwestią wymagającą dalszych badań.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *