Czy dodanie sitagliptyny do leczenia przeciwcukrzycowego powoduje odroczenie insulinoterapii?

TECOS było badaniem randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo, oceniającym wpływ sitagliptyny na wyniki sercowo-naczyniowe, dodanej do standardowego leczenia u pacjentów z cukrzycą typu 2. W tej sub-analizie badania TECOS oceniano stosowanie dodatkowego leczenia oraz rozpoczynanie insulinoterapii. Do badania TECOS włączono 14 671 pacjentów z HbA1c 6.5%‐8.0% w monoterapii z zastosowaniem metforminy, pioglitazonu, pochodnej sulfonylomocznika, terapii doustnej dwulekowej lub insulinie z/bez metforminy. Najczęściej stosowanym leczeniem na początku badania była metformina w monoterapii (30.2%), pochodna sulfonylomocznika w monoterapii (8.5%), metformina/pochodna sulfonylomocznika (35.1%) oraz insulina z/bez metforminy (13.9% i 8.6%, odpowiednio). Po średnio 3 latach obserwacji dokonywano intensyfikacji terapii u 25.2% pacjentów (na sitagliptynie-22.0%, placebo-28.3%). Najczęściej dodawanym leczeniem była pochodna sulfonylomocznika (8.3%) lub insulina (8.8%). Inicjacja insulinoterapii pojawiała się najczęściej przy średnim poziomie HbA1c – 8.5 (SD 1.5)%. Sitagliptyna nie miała wpływu na wskaźnik ciężkich hipoglikemii, miała natomiast wpływ na odroczenie insulinoterapii, kiedy była dodawana do metforminy lub metforminy z pochodną sulfonylomocznika.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *