Czy inhibitory SGLT-2 powinny być stosowane u pacjentów z cukrzycą typu 2 w prewencji pierwotnej czy wtórnej?

Inhibitory SGLT-2 mają korzystny wpływ na zdarzenia sercowo-naczyniowe-MACE (redukują zgony sercowo-naczyniowe, zawały i udary niezakończone zgonem) u pacjentów z cukrzycą typu 2 i chorobą sercowo-naczyniową.

Mają zdecydowanie korzystny wpływ na redukcję hospitalizacji z powodu niewydolności serca i progresję choroby nerek u pacjentów bez współistniejącej choroby sercowo-naczyniowej lub niewydolności serca.

W meta-analizie dokonano przeglądu 3 badań sercowo-naczyniowych z inhibitorami SGLT-2 u pacjentów z cukrzycą typu 2 opublikowanych do 24 września 2018, do których włączono 34 322 pacjentów (60.2% z chorobą sercowo-naczyniową), 3342 zdarzeniami sercowo-naczyniowymi, 2028 zgonami sercowo-naczyniowymi lub hospitalizacjami z powodu niewydolności serca i 766 zdarzeniami nerkowymi.

Inhibitory SGLT-2 redukują zdarzenia sercowo-naczyniowe (MACE) o 11% (HR 0·89 [95% CI 0·83–0·96], p=0·0014), u pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową (0·86 [0·80–0·93]), ale nie u pacjentów bez choroby sercowo-naczyniowej (1·00 [0·87–1·16], p dla interakcji=0·0501).

Inhibitory SGLT-2 redukują ryzyko zgonu sercowo-naczyniowego lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca o 23% (0·77 [0·71–0·84], p<0·0001), z podobnym efektem u pacjentów z lub bez choroby sercowo-naczyniowej oraz z lub bez niewydolności serca.

Inhibitory SGLT-2 redukują ryzyko progresji choroby nerek o 45% (0·55 [0·48–0·64], p<0·0001), z podobnym efektem u pacjentów z lub bez choroby sercowo-naczyniowej, ale z większym efektem u pacjentów z wyjściowo cięższą chorobą nerek w redukcji hospitalizacji z powodu niewydolności serca (p dla interakcji=0·0073) i mniejszą redukcją progresji choroby nerek (p dla interakcji=0·0258).

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.