Czy leczenie pochodnymi sulfonylomocznika w drugim rzucie po metformine wpływa na wzrost ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych?

Wyniki badań sercowo-naczyniowych mogą pomóc w podjęciu decyzji terapeutycznej u pacjentów z cukrzycą i niewyrównaną glikemią na metforminie, chociaż nie ma takich badań porównujących wszystkie dostępne grupy leków, które są stosowane jako terapie drugorzutowe. Celem badania była ocena związku leków przeciwcukrzycowych stosowanych po metforminie z incydentami sercowo-naczyniowymi.

Było to badanie retrospektywne z kohortą 132 737 dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, którzy rozpoczęli terapię metforminą. Badanie objęło dane US Nationwide Administrative Claims z lat 2011-2015. Analiza danych była przeprowadzona od stycznia 2017 do października 2018. Pacjenci byli leczeni: inhibitorami DPP-4 (21.8%), agonistami GLP-1 (8.6%), inhibitorami SGLT-2 (4.3%), tiazolidinedionami (5.6%), insuliną bazalną (12.2%), pochodnymi sulfonylomocznika (47.6%), glinidami. Terapie porównywano do DPP-4. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do pierwszego zdarzenia sercowo-naczyniowego po rozpoczęciu terapii drugorzutowej. Złożony punkt końcowy bazował na hospitalizacjach z powodu: zastoinowej niewydolności serca, udaru mózgu, choroby niedokrwiennej serca, obwodowej choroby naczyń. Pośród 132 737 pacjentów z cukrzycą typu 2 (mężczyźni – 55%; wiek 45-64 lat-58%; rasa biała- 63%), odnotowano 3480 incydentów sercowo-naczyniowych w 169 384 pacjento-lat. Ryzyko zdarzenia sercowo-naczyniowego u pacjentów stosujących agonistę GLP-1 było niższe w porównaniu z pacjentami stosującymi DPP-4 (HR 0.78; 95%CI, 0.63-0.96), ale we wszystkich czułych analizach wyniki nie były znamienne. Zdarzenia sercowo-naczyniowe u pacjentów rozpoczynających leczenie SGLT-2 (HR, 0.81; 95%CI, 0.57-1.53) lub tiazolidinedionami (HR, 0.92; 95%CI, 0.76-1.11) nie różniły się statystycznie od inhibitorów DPP-4.

Ryzyko zdarzenia sercowo-naczyniowego było wyższe podczas leczenia pochodnymi sulfonylomocznika (HR, 1.36; 95%CI, 1.23-1.49) lub insuliną bazalną (HR, 2.03; 95%CI,1.81-2.27) w porównaniu z inhibitorem DPP-4. Pacjenci rozpoczynający leczenie GLP-1, SGLT-2 lub DPP-4 wykazywali podobne ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych. Wyższe ryzyko było związane z leczeniem sulfonylomocznikiem lub insuliną bazalną w porównaniu z nowymi klasami leków (103 pacjentów leczonych pochodną sulfonylomocznika przez 2 lata będzie miało incydent sercowo-naczyniowy oraz 37 pacjentów leczonych insuliną bazalną).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *