Czy zamiana insuliny analogowej na ludzką wiąże się ze zmianami kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2?

Implementation of a Health Plan Program for Switching From Analogue to Human Insulin and Glycemic Control Among Medicare Beneficiaries With Type 2 Diabetes

Jing Luo, MD, MPH1Nazleen, F. Khan, MS1Thomas Manetti, MPH2,3Jim Rose, PharmD3;Ani Kaloghlian, PharmD3;Balu Gadhe, MD3;Sachin H. Jain, MD, MBA3;Joshua J. Gagne, PharmD, ScD1;Aaron S. Kesselheim, MD, JD, MPH1

JAMA. 2019;321(4):374-384.

W retrospektywnym badaniu 14 635 dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 uczestniczących w amerykańskim programie obejmującym 4 stany – Medicare Advantage – mającym na celu ocenę kontroli glikemii przy zamianie insuliny analogowej na ludzką, doszło do wzrostu HbA1c o 0.14%. Był to wzrost znamienny, ale czy klinicznie istotny?

Ceny nowych insulin analogowych w USA wzrastają, stąd istnieje konieczność redukcji kosztów i zastosowania insulin ludzkich u pacjentów z cukrzycą typu 2.

Uczestnikom badania przepisywano insulinę pomiędzy 1 stycznia 2014, a 31 grudnia 2016 (śr. długość obserwacji 729 dni). Interwencja (przestawienie z insuliny analogowej na ludzką) rozpoczęła się w lutym 2015 i trwała do czerwca 2015.

Pierwszorzędowym punktem końcowym była śr. zmiana HbA1c oceniana przez trzy 12-miesięczne okresy: przed interwencją (wyjściowo) w 2014, podczas interwencji w 2015 i w okresie po interwencji w 2016.

Drugorzędowy punkt końcowy obejmował wskaźniki ciężkich epizodów hipoglikemii oraz hiperglikemii wg kodów diagnostycznych ICD-9-CM oraz ICD-10-CM.

W badaniu uczestniczyło 14 635 uczestników ze śr. wieku: 72.5 [±9.8] lat; 51% kobiet; 93% z cukrzycą typu 2, którym przepisano 221 866 recept z insuliną.

Śr. wyjściowa HbA1c wynosiła 8.46% (95% CI, 8.40%-8.52%) i uległa redukcji o −0.02% (95% CI, −0.03% do −0.01%; P <.001) na miesiąc przed interwencją.

Wykazano związek pomiędzy rozpoczęciem interwencji, a wzrostem całkowitego poziomu HbA1c o 0.14% (95% CI, 0.05%-0.23%; P = .003) i zmianą odchylenia o 0.02% (95% CI, 0.01%-0.03%; P < .001). Po zakończeniu interwencji nie obserwowano znamiennych różnic w poziomach (0.08% [95% CI, −0.01% do 0.17%]) lub odchyleniach (<0.001% [95% CI, −0.008% do 0.010%]) śr. HbA1c w porównaniu z okresem interwencji (P = .09 and P = 0.81, odpowiednio).

Jeżeli chodzi o epizody ciężkiej hipoglikemii nie wykazano znamiennego związku pomiędzy rozpoczęciem interwencji, a zmianą poziomu (2.66/1000 pacjento-lat [95% CI, −3.82 do 9.13]; P = .41) lub odchylenia (−0.66/1000 pacjent-lat [95% CI, −1.59 do 0.27]; P = .16).

Zmiana poziomu (1.64/1000 pacjent-lat [95% CI, −4.83 to 8.11]; P = .61) i odchylenia (−0.23/1000 pacjento-lat [95% CI, −1.17 do 0.70]; P = .61) w okresie pointerwencyjnym nie była znamiennie różna w porównaniu z okresem interwencji. Wyjściowy wskaźnik hipoglikemii wynosił 22.33 na 1000 pacjento-lat (95% CI, 12.70-31.97).

Dla wskaźnika ciężkich hiperglikemii nie wykazano znamiennego związku pomiędzy rozpoczęciem interwencji i zmianą poziomu (4.23/1000 pacjento-lat [95% CI, −8.62 do 17.08]; P = .51) lub odchylenia (−0.51/1000 pacjento-lat [95% CI, −2.37 to 1.34]; P = .58).

Jak wykazano, przestawienie pacjenta z cukrzycą typu 2 z insuliny analogowej na ludzką wiąże się ze znamiennym, ale czy klinicznie istotnym wzrostem HbA1c, bez wzrostu incydentów hipo- i hiperglikemii.

Być może insulina ludzka nie jest najlepszym wyborem dla każdego pacjenta, ale przy kosztach niższych czasami 10-krotnie w USA w porównaniu z insuliną anlaogową, może być optymalną opcją terapeutyczną.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.