Inhibitory DPP-4 i ryzyko pemfigoidu pęcherzowego u pacjentów z cukrzycą typu 2

Douros A et al. Diabetes Care 2019 Aug; 42(8): 1496-1503.

Celem badania była ocena wzrostu ryzyka pemfigoidu pęcherzowego podczas stosowania inhibitorów DPP-4, potencjalnie ciężkiego schorzenia autoimmunologicznego skóry, w porównaniu z innymi lekami antyhiperglikemicznymi stosowanymi w II i III rzucie leczenia cukrzycy typu 2.

Przy użyciu bazy danych U.K. Clinical Practice Research Datalink, przeprowadzono badanie kohortowe pośród 168 774 pacjentów, którzy stosowali leczenie antyhiperglikemiczne pomiędzy styczniem 2007 i marcem 2018.

Podczas obserwacji 711 311 pacjento-lat u 150 pacjentów zdiagnozowano pemfigoid pęcherzowy (wskaźnik incydentów: 21.1 na 100,000 pacjento-lat).

Obecne stosowanie inhibitorów DPP-4 było związane ze wzrostem ryzyka pemfidoidu pęcherzowego (47.3 vs. 20.0 na 100,000 pacjento-lat; HR 2.21 [95% CI 1.45–3.38]).

HR wzrastało wraz z dłuższym stosowaniem, osiągając szczyt po 20 miesiącach leczenia (HR 3.60 [95% CI 2.11–6.16]). Podobne dane uzyskano w analizie skłonności (HR 2.40 [95% CI 1.13–4.66]).

W dużej badanej populacji pacjentów wykazano, że stosowanie inhibitorów DPP-4 było związane z co najmniej podwojeniem ryzyka pemfigoidu pęcherzowego u pacjentów z cukrzycą typu 2, aczkolwiek całkowite ryzyko było małe.

Dodaj komentarz