Kanagliflozyna i wyniki nerkowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią

Cukrzyca typu 2 jest wiodącą przyczyną zaburzeń funkcji nerek na świecie, ale wciąż dostępnych jest tylko kilka leków, które długoterminowo poprawiają funkcję nerek.

W badaniach sercowo-naczyniowych z inhibitorami SGLT-2 wyniki wskazywały, że produkty z tej grupy mogą poprawiać funkcję nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2.

W podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu, włączono pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz przewlekłą chorobą nerek, którzy otrzymywali kanagliflozynę, inhibitor SGLT-2, w dawce 100 mg na dobę lub placebo. Wszyscy pacjenci mieli eGFR (estimated glomerular filtration rate) od 30 do <90 ml na minutę na 1.73 m2 powierzchni ciała i albuminurię (wskaźnik albuminy [mg] do kreatininy [g]) >300 do 5000 i byli leczeni blokerami układu renina–angiotensyna.

Złożony pierwszorzędowy punkt końcowy składał się z: schyłkowej choroby nerek (dializy, transplantacje lub utrzymujący się eGFR <15 ml na minutę na 1.73 m2), podwojony poziom kreatyniny w surowicy lub zgon z powodów nerkowych lub sercowych.

Badanie zakończyło się wcześniej niż planowano, po analizie dokonanej w połowie badania (interim analysis), na podstawie rekomendacji komitetu monitorującego dane, jak i bezpieczeństwo badania.

4 401 pacjentów zrandomizowano do badania i pacjenci byli obserwowani śr. 2.62 lata.

Ryzyko względne (relative risk, RR) pierwszorzędowego punktu końcowego był niższy o 30% w grupie z kanagliflozyną w porównaniu z placebo , ze wskaźnikiem zdarzeń 43.2 i 61.2 na 1000 pacjento-lat, odpowiednio (hazard ratio, 0.70; 95% confidence interval [CI], 0.59 do 0.82; P = 0.00001).

RR specyficznych zdarzeń złożonego punktu końcowego: schyłkowa choroba nerek, podwojenie poziomu kreatyniny, zgon z powodów nerkowych był niższy o 34% (hazard ratio, 0.66; 95% CI, 0.53 do 0.81; P<0.001), oraz RR schyłkowej choroby nerek był niższy o 32% (hazard ratio, 0.68; 95% CI, 0.54 do 0.86; P = 0.002).

W grupie kanagliflozyny wykazano również niższe ryzyko zgonu sercowo-naczyniowego, zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu (hazard ratio, 0.80; 95% CI, 0.67 do 0.95; P = 0.01) i hospitalizacji z powodu niewydolności serca (hazard ratio, 0.61; 95% CI, 0.47 do 0.80; P<0.001).

Nie wykazano w badaniu znamiennych różnic w ilości amputacji czy złamań kości.

Podsumowując, u pacjentów z cukrzycą typu 2 i chorobą nerek, ryzyko niewydolności nerek lub zdarzeń sercowo-naczyniowych było niższe w grupie z kanagliflozyną w porównaniu z placebo przy średnim okresie obserwacji 2.62 lata.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *