Podział pacjentów w Konsensusie ADA/EASD 2018

W Konsensusie ADA/EASD 2018 dokonano podziału pacjentów na:

 

|z chorobą sercowo-naczyniową lub przewlekłą chorobą nerek:

  • wówczas zastosowanie inhibitorów SGLT-2 lub agonistów GLP-1 z udowodnionymi korzyściami w badaniach klinicznych jest preferowane jako leczenie dodane do metforminy, jeżeli z kolei dominuje niewydolność serca lub przewlekła choroba nerek –wówczas pewne inhibitory SGLT-2 są preferowane po metforminie

|bez choroby sercowo-naczyniowej lub przewlekłej choroby nerek:

  • jeżeli istotna jest potrzeba zminimalizowania hipoglikemii, inhibitory DPP-4, agoniści GLP-1, inhibitory SGLT-2 lub TZD są preferowane jako leczenie dodane do metforminy
  • jeżeli istotna jest potrzeba zminimalizowania przyrostu masy ciała- agoniści GLP-1 z dobrą skutecznością redukcji masy ciała lub inhibitory SGLT-2 są preferowane jako leczenie dodane do metforminy, a inhibitory DPP-4 są kolejną opcją terapeutyczną
  • jeżeli koszty terapii są główną przeszkodą, pochodne sulfonylomocznika lub TZD są rekomendowane po metforminie

Czy Zalecenia PTD na 2019 rok mają wzorować się na Konsensusie ADA/EASD 2018 w sytuacji braku refundacji powyższych rekomendowanych w szczególnych grupach pacjentów klas terapeutycznych?

Czy agoniści GLP-1 mają być zalecane pacjentom z chorobą sercowo-naczyniową lub jako leczenie przed wdrożeniem insulinoterapii pomimo bardzo wysokich kosztów terapii?

Czy inhibitory SGLT-2 mają być inicjowane u pacjentów z niewydolnością serca i przewlekłą chorobą nerek (z eGFR < 60 ml/min/.1.72m2) pomimo przeciwwskazań w Charakterystykach Produktów Leczniczych preparatów z tej klasy leków?

Zgodnie z Konsensusem ważne jest unikanie hipoglikemii i przyrostu masy ciała – u jakich pacjentów powinniśmy stosować inhibitory DPP-4, a u jakich pochodne sulfonylomocznika, biorąc pod uwagę niższe koszty terapii?

Zapraszamy do dyskusji na profil ITM na FB lub na Twitterze 😊

 

Dodaj komentarz